تبلیغات
سنگ نوردی و کوهنوردی - اخلاق در ورزش کوهنوردی
https://lh3.googleusercontent.com/-ZxUkgcUaI-Y/U7JlBLwa7WI/AAAAAAAABT8/qkgfacVU1xQ/w500-h334-no/friend.jpg

اخلاق كوهنوردی چیزی نیست جز مجموعه ای از خوبی ها و نیكی ها و سجایای با ارزش انسانی كه انسان های خداشناس ، كامل ، فرهیخته و نوع دوست دارند . به همان علت است كه می گوییم برای وارد شدن به كوهستان ، باید خود را از همه آلودگی ها پاك كرد ; زیرا كوهستان جایگاه رازو نیاز پیامبران الهی با معبودشان بوده است . كوهستان محل نزول وحی و رحمت و محل خود سازی است . اینجا عظمت خالق دیده می شود .

 

تحمل دیگران

  هم یكی از ضروریات ورزش كوهنوردی است و یكی از رموز موفقیت انسان در تمام مراحل زندگی ، خداوند هیچكس را مطابق میل ما نیافریده است و تمام خصوصیات یك فردی درست همان طور نیست كه ما می خواهیم ، و اصولا هدف خالق از خلقت ، تنوع و تفاوت در خلق و خوی ، خصلت ، اندیشه و تفكر ، سلیقه و نوع نگرش ، حتی تفاوت های ظاهری در افراد است ، ناچاریم افراد مختلف را با در نظر گرفتن خصوصیات مختلف بپذیریم . مفهوم تحمل همدیگر ان است كه ما آن قدر قدرت داشته باشیم كه با انسان هایی كه از خیلی جهات با ما تفاوت دارند همراه شده و با انها ارتباط داشته و زندگی كنیم .

 

نظم و انضباط

در یك برنامه كوهنوردی كه فرضا بیست نفر شركت كنند ، اگر یك نفر ده دقیقه تاخیر داشته باشد در مجموع دویست دقیقه زمان تلف می شود . در منطقه كوهستانی نیز هر كس بخواهد به دلخواه خود از یك مسیر صعود كند دیگر هماهنگ كردن آن تیم ممكن نمی شود و صدمات و تلفات احتمالی زیادی وارد می شود . پس رعایت نظم و انضباط برای هر انسانی لازم و برای یك كوهنورد واجب است .

 

احترام به همدیگر

  می گویند آنچه را بر خود نمی پسندی بر دیگران روا مدار . وقتی از بی احترامی به خود ناراحت می شوی  نباید به دیگران بی احترامی كنی . یكی از آداب معاشرت و زندگی در كنار هم باهم خندیدن است نه به هم خندیدن . در ورزش كوهنوردی كه نوعی زندگی كردن در كنار هم است ، پسندیده است كه با هم بخندیم تا بتوانیم همیشه بخندیم .

 

تواضع و فروتنی

  افراد متكبرو مغرور را  كسی دوست ندارد حتی اگر آدم خیلی بزرگی باشد . اصولا بزرگ بودن را با تواضع می توان به دست آورد . برای رسیدن به بزرگی خود پسندی ها را باید زیر پا گذاشت . در ورزش گروهی به ویژه كوهنوردی دوست جایگاه خاصی دارد زیرا ممكن است انسان اقوام خود را هفته ها و ماهها نبیند ولی در هر برنامه كوهنوردی شما با دوستان خود در یك جا هستید و با یك طناب صعود می كنید .

وقتی كوهنوردی در یك برنامه روزی را در طبیعت و در كنار دوستان  می گذراند لذت فوق العاده ای را كسب می كند و بالاتر از آن لذتی است كه كوهنورد بعد از مدت ها بنشیند و خاطرات آن روز را مرور كند .

 

حس مسئولیت پذیری

  یك كوهنورد پیوسته خود را در مقابل همنوردان ، هم تیمی ها ، افراد ضعیف گروه ، كوهنوردان مبتدی ، پیشكسوتان گروه ، سرپرست برنامه و حتی كوهنوردان رهگذر و بیگانه مسئول می داند . گرچه در كوهستان هركس در مقابل رفتار و حركات خود مسئول است ولی چون این ورزش ، ورزشی گروهی است همه در مقابل هم و در مقابل گروه و تشكیلات سازمانی خود مسئول هستند .  زیرا اگر اتفاقی برای یكی اعضای حاضر برنامه بیوفتد خواه ناخواه همه باید برای رفع آن اتفاق تلاش كنند و هیچكس نمی تواند خود را كنار بكشد . از این گذشته تك تك اعضای یك گروه مثل حلقه های زنجیر به هم متصل اند

.

پایداری و مقاومت

پایداری و مقاومت را باید در برنامه های كوهنوردی از كوه آموخت ، زمانی كه سالیان دراز كوه را می بینیم كه در مقابل بادهای سهمگین ، باران های سیل آسا ، برف های استخوان سوز ، گرمای جان فرسا ، رعد و برق ایستاده گی كرده و با سپری كردن زمستان سرد با كوچكترین وزش نسیم بهاری با چهره ای خندان از ما استقبال می كند چه درسی می گیریم ؟ واقعیت آن است كه ما نمی دانیم چند سال است كه این كوهها ، این چنین ایستاده اند و تا كی خواهند ایستاد . اینجاست كه ما باید درس خود را از كوه گرفته و در برابر نا ملایمات و سختی ها كه هر آن ممكن است اتفاق بیوفتد آماده و مهیا باشیم و هرگز مانند افرادی كه با روبه رو شدن با مشكلات می هراسند ، نباشیم . بارها پیش آمده كه در یك برنامه زمستانی در اثر بارش برف زیاد ، كوهموردان ساعت ها و روزها در پناهگاه و یا در چادر ماندگار شده اند  تا وضعیت هوا برای حركت مناسب شود ، آیا كم حوصله گی و كم تحملی و كم طاقتی در مچین شرایطی می تواند كارساز باشد ؟ چه نیرویی می تواند كوهنورد را در چنین شرایط دشوار و در یك فضای كوچك با امكانات محدود برای مدت نامشخصی سر حال و شاداب نگه دارد ؟ جز نیروی مقاومت و ایستادگی در برابر نا ملایمات و ناهنجاری ها كه از كوه یاد گرفته است ؟  

 

قناعت

 در ورزش كوهنوردی هم  كه یك نوع زندگی در شرایط سخت به حساب می آید ، قناعت نقش مهمی را ایفا می كند . هر كوهنوردی باید به كوله پشتی خود متكی باشد و برنامه ریزی را روی هر آنچه كه در كوله پشتی خود دارد بكند و هر وسیله ای را كه در كوله پشتی دارد استفاده كند . زیرا حساب باز كردن روی مواد غذایی ، چادر ، ابزار و ادوات همنوردان و برنامه ریزی با تكیه به آنها باعث عدم موفقیت برای كوهنورد می شود .

 در مواقعی كه مشكل پیش آمده و یا حادثه ای رخ می دهد و یا فردی در طول برنامه مواد غذایی خود را از دست می دهد وظیفه همه است كه با كم مصرف كردن ، كمبود مواد غذایی از دست رفته را جبران كنند . در شرایط بحرانی از وظایف سرپرست برنامه است كه از مقدار مواد غذایی موجود باخبر شده و آنها را نسبت به وضیعت پیش آمده ، جیره بندی كرده و فردی را مامور این كار بكند و مصرف تمام مواد غذایی را برای هر كس كه باشد ، در اختیار گرفته و كنترل كند .

 

گذشت و فداكاری 

در كوهنوردی همیشه و در شرایط سخت و مشكل ، كوهنوردان پیوسته در كنار هم بوده و یار و یاور هم هستند . حتی در زمانی مانند صعود از دیواره و عبور از محل بهمن خیز ، به یك طناب بسته شده اند و زندگی شان به هم متصل است ، یا وقتی كه در یك چادر با امكانات محدود و حتی بدون كوچك ترین امكانات ، ساعات سختی را در كنار هم می گذرانند . تنها ایثار و فداكاری هر یك از اعضا است كه می تواند شرایط سخت را بر دیگران آسان كند . باید در نظر بگیریم كه انسان ها با شنیدن كلمات ساده می توانند روحیه بگیرند و شرایط سخت را بگذرانند . به همین علت است كه وقتی در كوه با شرایط بحرانی روبه رو می شویم ، سرپرست تیم با كلمات زیبا و امیدوار كننده می تواند روحیه افراد را بالا نگه داشته و مانع آسیب دیدن آنها شود . دادن انرژی مثبت با بیان كلمات دلنشین و خوب و سازنده و امیدوار كننده و نیز دادن انرژی منفی با گفتن سخنان مایوس كننده ، تاثیر خود را می گذارد . اثر بخشی كلمات چه خوب و چه بد در مواقع بسیاری از تاثیر عمل ، بیشتر است .

در مواقع ویژه ممكن است ، یكی از همنوردان آب نداشته باشد و یا نیاز به یك وسیله ای مثل لباس گرم و یا بادگیر پیدا كند كه نداشتن آن ، ممكن است در اثر فراموشی باشد و یا آن را در طول برنامه از دست بدهد ، كه در این صورت وظیفه تك تك افراد است كه وسیله مورد نیاز او را با كمال میل در اختیارش قرار دهند .

 

خودباوری و اعتماد بنفس

  نیز یكی از صفات برجسته مردان بزرگ و خود ساخته است و جزو اخلاق ضروری در ورزش كوهنوردی به حساب می آید . زیرا كوهنوردی همواره با ماجراجویی و كونجكاوی و رفتن به دنبال ناشناخته ها همراه بوده است . واضح است كسی كه نتواند اعتماد به نفس داشته باشد و خود را قوی و كارآمد نداند ، هرگز نمی تواند كوهنورد خوبی باشد . البته منضور خطر كردن و بی برنامه گی نیست ؛ بلكه داشتن جسارت و شهامت است و اینكه كوهنورد خوب و سرآمد باید به توانایی خود ایمان داشته باشد . وقتی ما در زمان اجرای برنامه جملاتی نظیر « می توانیم به راحتی قله را صعود كنیم و مشكلی پیش نمی آید » به زبان می آوریم ، آنزیم ATP   در بدن ما تولید شده و نیروی زیادی به وجود آمده و توان ما دو چندان شده و قدرتمند می شویم . انرژی مثبت دادن كه تاثیر آن نه تنها در خود انسان بلكه در تمام شنوندگان پیدا می شود و شاید هم همانند معجزه عمل می كند . پس كوهنورد حق ندارد خود را ضعیف ، كوچك و حقیر جلوه دهد .

 

همراهان و همنوردان :

آنچه بر خود می پسندیم بر دیگران نیز بپسندیم آنچه برای خود می خواهیم برای دیگران هم بخواهیم ، دگر دوستی را جایگزین خود خواهی قرار دهیم .کمک یار و دستگیر هم باشیم و با حرکات ، سخنان ، و صدای ناهنجار همراهان خودمان را نرنجانیم ، تکرو نباشیم . درجهت بهبود و پیشرفت امور مشارکت نماییم . اگر با کسی از همراهان اختلاف نظر و عقیده داریم تنگ نظر نباشیم. اگر از کسی خطایی دیدیم بکوشیم اهل گذشت باشیم. نسبت به ایمنی ، سلامتی ، آرامش و شادی همراهان کوشا و دارای حس مسئولیت باشیم .

لذت فتح قله ها دو چندان می شود اگر همراهانی داشته باشی که چشمهایت را با آنان قسمت کنی و با عزم و اراده و توانایی خودشان شانه به شانه هایشان پای به قله بگذارید.

 

 




نوشته شده در تاریخ دوشنبه 9 تیر 1393 توسط امیرحسین افشونی

ابزار رایگان وبلاگ